Ο Δρομος προς τον Νεο Αιωνα (1991-2000)

 

<< Αλλαγή Σκηνικού εν μέσω Βαθιάς Ύφεσης (1981-1990)

 

Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση της προηγούμενης δεκαετίας είχε συνέπειες που ίσως μόνο ένας παγκόσμιος πόλεμος θα μπορούσε να επιφέρει. Πολλοί ισχυροί ναυτιλιακοί όμιλοι δεν άντεξαν και υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις εργασίες τους. Μεγάλο μέρος του παγκόσμιου στόλου οδηγήθηκε απευθείας στα διαλυτήρια, ενώ πολλά από τα πλοία που παρέμειναν σε μακροχρόνιο παροπλισμό είχαν τελικά την ίδια κατάληξη. Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία, η ναυτιλία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη ναυλαγορά σε ελεύθερη πτώση επί μία σχεδόν πενταετία. Η κρίση περιόρισε το ναυτιλιακό έργο αλλά και το σύνολο της παγκόσμιας ναυπηγικής δραστηριότητας. Από την άλλη πλευρά βέβαια, υπήρξαν και θετικά επακόλουθα με σημαντικότερο ότι η βαθιά ύφεση απήλλαξε τη ναυτιλία, ειδικά την ελληνική, από πολλούς καιροσκόπους που είχαν εισχωρήσει στον κλάδο.

Πέρα από τη χρεoκοπία και τον επιχειρηματικό αφανισμό μικρών αλλά και μεγάλων ελληνικών ομίλων -ειδικά αυτών που είχαν υπερτιμήσει τις δυνατότητές τους πραγματοποιώντας τολμηρά ανοίγματα με αθρόες ναυπηγήσεις- ακόμα και οι παραδοσιακές ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες απώλεσαν μεγάλο μέρος της ρευστότητάς τους στην προσπάθεια για την επιχειρηματική τους επιβίωση. Υπήρξε όμως και μεγάλος αριθμός εφοπλιστών που κατόρθωσαν να επωφεληθούν από την κατάρρευση των αξιών των πλοίων στη διάρκεια της κρίσης εμπλουτίζοντας τους στόλους τους με αξιόλογα πλοία μικρής ηλικίας, τα οποία αργότερα πούλησαν σε τιμές πολλαπλάσιες του κόστους κτήσεως.

Με νωπές τις εμπειρίες της κρίσης, οι περισσότεροι Έλληνες εφοπλιστές υπήρξαν εξαιρετικά συγκρατημένοι και επέλεξαν συνειδητά -με ελάχιστες εξαιρέσεις- την αποχή τους από τη ναυπηγική δραστηριότητα παρά την άνοδο της ναυλαγοράς των τελευταίων ετών. Ωστόσο, λίγο μετά τις αρχές της νέας δεκαετίας η εικόνα άρχισε να αλλάζει. Μια σειρά από ατυχήματα σε δεξαμενόπλοια, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την πρόκληση σοβαρών περιστατικών θαλάσσιας ρύπανσης, προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις που οδήγησαν με υπέρμετρη σπουδή στη λήψη μέτρων από διάφορες κυβερνήσεις με σκοπό την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος, με προεξάρχουσα την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτό σηματοδότησε την είσοδο των δεξαμενοπλοίων σε μια νέα εποχή με κύριο χαρακτηριστικό την κατασκευή πλοίων με διπλό κέλυφος, μια πρακτική που εντάθηκε και τελικά θεσμοθετήθηκε διεθνώς με την πάροδο του χρόνου, με αφορμή και άλλα ατυχήματα που συνέβησαν τα επόμενα χρόνια. Οι Έλληνες εφοπλιστές επικρίθηκαν αρχικά επειδή αντέδρασαν στη βεβιασμένη λήψη δραστικών μέτρων, ωστόσο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας είχαν αντικαταστήσει ένα σημαντικό μέρος του στόλου τους με τη ναυπήγηση 132 δεξαμενοπλοίων με διπλό κέλυφος περιλαμβανομένων και των πρώτων παγκοσμίως vlcc και aframax με αυτές τις προδιαγραφές.

Από τον Απρίλιο του 1990 τη διακυβέρνηση της χώρας είχε αναλάβει η Νέα Δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επιχείρησε με διαδοχικά ανοίγματα στον εφοπλισμό να ενισχύσει την προσπάθεια ανόρθωσης του νηολογίου, χωρίς ωστόσο να υπάρξουν θεαματικά αποτελέσματα. Η φυσιογνωμία της ναυτιλίας είχε πλέον διαφοροποιηθεί μετά την κρίση και η ανάπτυξή της ακολουθούσε πλέον παράλληλη πορεία με τους στόλους άλλων ναυτιλιακών δυνάμεων που δραστηριοποιούνταν όλο και περισσότερο υπό σημαίες ανοιχτών νηολογίων. Ανάλογη πορεία ακολούθησαν μάλιστα και όλα σχεδόν τα κράτη του πρώην Ανατολικού Μπλοκ μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων σε όλη την Ευρώπη.

Τα επόμενα χρόνια, εν μέσω μιας ναυλαγοράς που λειτούργησε χωρίς συγκλονιστικές διακυμάνσεις, η ναυτιλία των Ελλήνων εξακολούθησε να αναπτύσσεται και να ανανεώνεται με σταθερούς ρυθμούς προετοιμάζοντας το έδαφος προς τον νέο αιώνα. Οι πρωτοβουλίες των Ελλήνων εφοπλιστών ιδιαίτερα στο χώρο των νέων ναυπηγήσεων οδήγησαν στην ποιοτική ενίσχυση του νηολογίου, το οποίο ωστόσο εξακολούθησε να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της έλλειψης ικανού αριθμού Ελλήνων αξιωματικών για την επάνδρωση των πλοίων. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1993 και τον Κώστα Σημίτη το 1996, δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την ουσιαστική τόνωση της ανταγωνιστικής λειτουργίας της ελληνικής ποντοπόρου ναυτιλίας. Αξιοσημείωτο ωστόσο γεγονός υπήρξε ο πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα νεότευκτος στόλος 50 σχεδόν επιβατηγών πλοίων που εντάχθηκαν στο νηολόγιο από το 1995 και μετά, χάρη στην επενδυτική δυναμική που προσέδωσαν στο χώρο οι πρωτοποριακές πρωτοβουλίες του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου. Μεταξύ των αποτελεσμάτων τους, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η είσοδος της επιβατηγού ναυτιλίας στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

Η στροφή των Ελλήνων στα ναυπηγεία, η οποία εντάθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, είχε ως αποτέλεσμα τη συνολική ναυπήγηση 249 ποντοπόρων πλοίων από το 1991 μέχρι το τέλος του αιώνα. Από αυτά, τα 119 κατασκευάστηκαν στα ναυπηγεία της νέας ανερχόμενης ναυπηγικής δύναμης, της Νοτίου Κορέας, της οποίας το κορυφαίο ναυπηγείο Hyundai Heavy Industries είχε εγκαινιάσει τη λειτουργία του το 1974 με την παράδοση ενός γιγαντιαίου δεξαμενοπλοίου στον όμιλο του Γιώργου Σ. Λιβανού. Tο 1998, η μακρόχρονη συνεργασία των Ελλήνων εφοπλιστών με την Κίνα προσέλαβε νέες δημιουργικές διαστάσεις με τη ναυπήγηση του πρώτου ελληνόκτητου πλοίου σε κινεζικά ναυπηγεία, σηματοδοτώντας παράλληλα την αρχή μιας ραγδαίας εξέλιξης στην ανάπτυξη του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα της αχανούς αυτής χώρας.
 
Από τις αρχές του 21oυ αιώνα, οι Έλληνες συνέχισαν να ανανεώνουν δραστικά όχι μόνο το στόλο των δεξαμενοπλοίων αλλά και των πλοίων μεταφοράς χύδην φορτίων με πλοία νέας προηγμένης τεχνολογίας και μεγάλων μεγεθών. Παράλληλα, άρχισαν να επενδύουν σε τύπους πλοίων, κυρίως μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και υγραεριοφόρων στοχεύοντας στη δυναμική διείσδυσή τους και σε άλλες αγορές. Αξιοποίησαν σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητα που απέκτησαν στη διάρκεια μιας πρωτόγνωρης για τα μεταπολεμικά δεδομένα ανόδου της ναυλαγοράς, που σημειώθηκε λίγο μετά τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, επενδύοντας σημαντικά κεφάλαια σε νεότευκτα. Σε δεκατρία μόλις χρόνια, και παρά τη δραστική μείωση του τραπεζικού δανεισμού, κατόρθωσαν να αναβαθμίσουν ριζικά το στόλο τους με πλοία προηγμένης τεχνολογίας και φιλικά προς το περιβάλλον. Οι επιχειρηματικές τους πρωτοβουλίες στο διάστημα αυτό αφορούν την κατασκευή περίπου 2.300 ποντοπόρων πλοίων, το σύνολο σχεδόν των οποίων έχουν παραδοθεί από ναυπηγεία της Άπω Ανατολής. Το επίτευγμά τους ισοδυναμεί με την παραλαβή κατά μέσο όρο ενός νεότευκτου πλοίου κάθε δύο ημέρες.

Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε αυτό σίγουρα αποτελεί θαύμα, με όλη τη σημασία της λέξεως!

« Αλλαγή Σκηνικού εν μέσω Βαθιάς Ύφεσης (1981-1990)
 All works

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας είτε μέσω email είτε συμπληρώνοντας τη φόρμα επικοινωνίας.

Call Us
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
Say Hello
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.